خویش خانه

X

خویش خانه


	تو را در هرزه های شهر می جویم!! تا ناکجای تخیل در انتهای تصور... تو را در ته خالی لیوان تا... \|+\| نوشته شده توسط صنم در سه شنبه چهارم مرداد 1390 \|


	بگذار بجویند در تو کرخت سرانگشتانم... تا عبث!! تا هیچ... \|+\| نوشته شده توسط صنم در شنبه بیست و پنجم تیر 1390 \|


	وقت حراج شهامت مردانگی سهم هرزه ترین زنان است! تا کسی را پروای تحمل نماند برای پا فشردن در مجال جسارت... * تو! شمایل یگانه شهوت!!! که گنگ و سرسری تماشام می کنی قیمت بده!!! من چقدر می ارزم... \|+\| نوشته شده توسط صنم در چهارشنبه دوازدهم آبان 1389 \|


	به گوشه گوشه ی چشمت، حقیر می میرم به جان تو که بگویی بمیر، می میرم تنور شدلبت و گر گرفته صورت تو ولی میان حرارت، خمیر می میرم اسارت از ته دل فوق العاده است،اما عجب توهم خوبی ! اسیر می میرم وکل دار و ندارم همین دل من را گرفته ای و من اینجا فقیر می میرم تمام لذت من لیس از دریچه ی توست خوشم به اینکه فقط سیر سیر، می میرم و اسم من که نمی شد بگوییش ، حالا کنار خال لبانت ، ضمیر می میرم \|+\| نوشته شده توسط صنم در چهارشنبه دوازدهم خرداد 1389 \|


	عجب طلوع قشنگی برای مردن بود غزل بهانه شد و درد در خزیدن بود یکی نفس نمیکشد وشعر هم نمی گوید به گیسوان تو مشغول دار خوردن بود عسل، به چشم تو زنبور می کشد بانو بنای این همه شیرینی از نماندن بود تو قاب عکس خودت را مکش به دیوارم تمام کارتهام، ترکیبی از نبردن بود و خسته می شوی از من، که اذیتت کردم تحملم بکن این بچه را که کودن بود... \|+\| نوشته شده توسط صنم در شنبه هشتم خرداد 1389 \|


	یک آن، بیا سراغ من در موج بادها گم شد هوای بوسه ی تکرار یادها اینجا کسی به خاطر تو مرگ می خورد کم کم، ولی چه عادتیست ، اعتیادها!! معتاد یک تبسم وخواهش برای تن جسمت که لخت می شود و اوج دادها عریان روح،بوسه لذت، تجسم ناب این شد تمام شعر، بیایید... نقادها!!! نقدم کنید، ارزش چشمهاش قیمتیست! دیوانه می شوید به خدا ، بی سوادها... \|+\| نوشته شده توسط صنم در جمعه سی و یکم اردیبهشت 1389 \|


	تبادر سفیدی کفهای ساحل است این تن عجیب سمت تمنات مایل است دستان لمس صورت احساس می دود عریان وخسته سوی گل یاس می رود چشمان بسته سکوتی بلند داشت سردی پوست حالتی از قید و بند داشت قید حوالت است ، حوالت به ناکجا !!! قصدم نوازش است ، عزیزم،فقط،بیا!!! نازی، ولی یخی ، یخ زیبا تراش من تا انتهای قصه، عبث شد تلاش من حالا به ته رسیده و ته مانده وتهش تاکید میکنم ته من مانده وتهش \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه دوازدهم اردیبهشت 1389 \|


	مرا به آن دو سه لیوان ببخش،مستم من منی که تا ته حرفم نرفته ، بستم من عجب شبان درازی که مرگ می آورد به گریه زهر چشیدم ، شکستم من تمام شد همه ی آن چه من تورا بودم ببخش باز که اینطور مست، (هستم) من مستت شدم که نگاهم کنی که بمیرم دیوانه می شوم و به هذیان رسیده ، پستم من این بت شکست ، این من بی خود برای شما حالا بلند بلند بگو، بت شکن ، شکستم من!!!!! \|+\| نوشته شده توسط صنم در سه شنبه سی و یکم فروردین 1389 \|


	چه عبث است ! از کفش های کتانی ات توقع تولد صدای تق تق داشته باشم در دالان سیاه سنگفرش تا مگر امید باشد یا نباشد... نمیدانم توهم داشتن یا نداشتن... چقدر طولانی است!! \|+\| نوشته شده توسط صنم در شنبه بیست و یکم فروردین 1389 \|


	برکن... و... بتازان مادیان سپید بی زین را تا آستانه ی خشکی لبها و اوج فریاد.... \|+\| نوشته شده توسط صنم در چهارشنبه هجدهم فروردین 1389 \|


	امشب تمام تارتنم را ترانه می گیرد یاد آوری لخت تنت را بهانه می گیرد از این سپیدی تن تو اشک می شوم اما عجیب اینکه وجودت مرا نمی گیرد دیوانه تر مخواه که من مست تر شوم دیدی چطور درد درونم زبانه می گیرد عریان سینه هات شده جای دست هام نوک هاش بوسه از لب،دانه دانه می گیرد سر می خورم که تا برسم سمت بوی نم لیس از در و دریچه چه نمناکانه می گیرد تا این شروع خط نخورد،خط به خط بیا تا آنکه توی پوست خود جا نمی گیرد خیسش کنی که بند دلم پاره می شود فریاد شکل یک ترانه مستانه می گیرد \|+\| نوشته شده توسط صنم در سه شنبه هفدهم فروردین 1389 \|


	چیزی در تو می شکند مثل غرور خرد می شود مثل تو فقط همین!!!! برگرد! تا تیرهء داغی مثل قیر بریزد روی ذهنت و تو نمی دانی،نمی فهمی،نمی توانی بفهمی که چیست!؟ که می سوزاند تمام مغزت را که می خواهی سرت را بکوبی به دیوار !! بی تشبیه!!! * بمیر ! برای دوست داشتن ،تا به دست بیاوری چیزی را وتو نمی دانی ،نمی فهمی ،نمی توانی بفهمی که چیست!؟ که می کشد تمام وجود تورا که می خواهی خودت را بکشی!! بی تشبیه!!! * خیانت کن !! عمیق مثل یک زن تا سبک شوی وتوی آینه خودت را احمق نبینی و تو نمی دانی،نمی فهمی،نمی توانی بفهمی که چرا!؟ سبک می شوی و می خواهی بگذاری بروی !! بی تشبیه!!! * نترس!! به پای خیانت افتخار کن، که گذشتی از یکی مثل خودت ،و چیزی به دست آوردی مثل هیچ، مثل همه!! و تو نمی دانی، نمی فهمی ، نمی توانی بفهمی که چرا!؟ این قدر همه چیز خالیست..................!! بی تشبیه!!!! زمستان ۸۶** \|+\| نوشته شده توسط صنم در شنبه هفتم فروردین 1389 \|


	بیا شاعرم کن! تنت را نشانم بده لبی هرزه تر از توان لبانم بده و عریانی جسم تو مثل یک آینه بیا روبرویم خودم را نشانم بده حیا،شرم،شهوت،عرق قطره قطره ازین وضعیت شوکه ام هی! تکانم بده به این سادگی توی دستان من جا شدی نم بین پاهات را روی رانم بده..... *دوست داشتم غزل شود اما کم آوردم... \|+\| نوشته شده توسط صنم در دوشنبه دهم اسفند 1388 \|


	کش موهات گم شد و بگذار گم شود لابه لای گیسوها نافه از چین رسید حالا تو پیرهن را کمی بزن بالا نافه ناف نفس های پشت هم دکمه.جذبه دارند میکشد من را دکمه ها یک به یک... تماشایی است وتنت تر. توهم و اما بند های کمی که مانده هنوز بعدازآن آن سه نقطه شد پیدا چرخ چرخک به دور بیا تا که روشن شود تمام زاویه ها... گوشه چشم را کجا بردی!؟ این طرف را ببین تو رابه خدا این طرف این طرف منم من را آن طرف کیست؟! در خیال شما!!! دوست داشتم غزل شود اما نشد!! \|+\| نوشته شده توسط صنم در دوشنبه بیست و سوم آذر 1388 \|


	شعر انگار تو را مسخره کرده است می خواهد تو را در هجا هجایش مثلا بگنجاند انگار خودش را مسخره کرده است !! شعر شاعر هم که می بیند لال میشود ! یخ می کند! مثل نوک انگشتانت که فقط زبان اشاره می فهمند و ناخنهایت که حس ندارند وقتی که خط می کشند بر پشت... \|+\| نوشته شده توسط صنم در دوشنبه بیست و پنجم آبان 1388 \|


	چون سپیدار شده است عاشق من،من نیز تن تبدار شده است عاشق من،من نیز دخترک هرزگی دائمی اش کرده رها وسط کار شده است عاشق من،من نیز دیگری سوتین و شرت به مردم می داد سر بازار شده است عاشق من،من نیز شوهرش رفته سر کوچه که سبزی بخرد زن بیکار شدهاست عاشق من،من نیز این همه عاشقی ودرد سر و دادوهوار من بی عار شده است عاشق من،من نیز \|+\| نوشته شده توسط صنم در چهارشنبه بیستم آذر 1387 \|


	هرم نفسهایت را بزن به صورتم اتش زنه ی شهوت لبانت طعم گس پستانهایت ازنوک به زیر می کشد برده می کند تا برسم به سلطنت تن تو * بگو بگو چه می خواهی!!؟ تمامش را بگو بی شرم من!! * سجده کن عریان نمی دانم به کدام قبله!! من پشت سرت می مانم راست در سجده ی تو نفس نفس زنان! تا خط ممتد بسته باز شود وپیدا شود حقیقت محض لذت! * میخاهم خودم را در چاله در چول بکشم ودر تو دفن شود مثل خاطره ای وهرز گاهی هرزه وار قامت بکشد قامت خم کنی!!!!! \|+\| نوشته شده توسط صنم در جمعه سی ام شهریور 1386 \|


	این که نمیشود سال به سال دریغ از پارسال چرا سرم سر من ندارد همسرم !! چرا بالاسرم سرمن ندارد خدایی که تویی!! هستی؟؟!! ایا؟؟ هی! هستی موجود : لا من شریک له من که نپرسیدم کجایی! فقط گلويي صاف كن كه مطمئن شوم باورت كنم به خاطر خدا براي لرزش اين سايه "ايا ايمان نداري؟!" " دارم اما ميخواهم قلبم نلرزد" \|+\| نوشته شده توسط صنم در شنبه بیست و چهارم شهریور 1386 \|


	من دلهره دارم!! چهار میخ دل من شل شده است! من دلهره دارم تا صبح من دلهره زنی را دارم که کنارم خوابیده از کجا معلوم تاصبح همین جا باشد از کجا معلوم تاصبح عصیان نکند ومرا نگذارد برود تا دو سه برگ سبز تر چهار میخ دل من شل شده است وتمام شب تکرار عجیب اینست: "این یکی کاش... تا صبح بماند نرود... \|+\| نوشته شده توسط صنم در شنبه پنجم اسفند 1385 \|


	نشیمن کوچکت را به رخ می کشی و مرا می پایی٫ با چشمان درشت سیاهت که خط لغزیدنش را دنبال می کنم یا نه... قدیمی ها می گفتند: طره را تاب نده اما تار تار تار روی پیشانی می رقصد و دلم می پیچد دلم می خواهد می خواهم تمام کوچک تو را در دستان بزرگ خودم و سئوال همیشه این است چه چیز مانع می شود؟ ای خاک بر شرم و حیا... \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه دهم دی 1385 \|


	روح بیماریست اینجا بساط سیگاریست اینجا کم بکش کم کمک نوازش کن از دهانش لبی تو خواهش کن بوسه ای جرعه ریز مستی ما هستی پر تقاضای پستی ما خط تعارف رسیده تعارف کن خلط سنگین سینه را تف کن زیر تخت مانده بسته ای خالی و لباسها پهن گشته بر قالی پک آخر رسیده خامش کن پیک بوسه فرست و رامش کن در هم آویخته گره خورده بی خود از خود به سان دو مرده خط سینه در امتداد شکم و نگاه دو چشم پر ماتم سینه لرزان ضربه ها و تنش اشک رقصان انزجار کنش من تهی از صدا تهی از شور او وجودش برای من چون گور صورتش سرخ از می دردست درد لذت که زیر یک مرد است چاک لذت چو کوره ای آتش خیس و لغزان چو برکه ای بی غش شدت سوز و درد بسیار است خسته ام! بوی آخر کار است درد در تمام تنم پیچید اوج شهوت به روی من خندید ناله و نعره ای ز دل بر خاست ژرف و سنگین که روح را می کاست روح بیماریست اینجا درد سیگاریست اینجا بسته خالیست! خیسم و عریان او نشسته است گوشه ای لرزان شب یک روسپی که به انتها رسید مثل صیدی که جسته است رمید باز تنها! هجوم خواب آمد خلسه ای در سکوت ناب آمد خواب یک زن که دوستم دارد بوسه ای بی کلک به من آرد کاش شب صبح را نمی زایید این ترنم به عمر می پا یید \|+\| نوشته شده توسط صنم در پنجشنبه بیست و هفتم مهر 1385 \|


	مرثیه ای برای یک... برای اخرین نگاه تو!گل به خون نشسته ام !بگو چقدر انتظار !؟ توان رفتن تو را نداشتم ببین که چون شکستیم چرا به هم زدی قرار؟ قرار ما مگر نبود که من فدا شوم به پات.... دلم شکست نازنین.... ولی دگر چه فایده ...که نیستی :گل هزار و یک بهار ...که بر سرت کشم هوار برای سنگ قبر تو به جای مرمر سفید طلای ناب می خرم که اتشی کشم بر بساط سرخ بسترت که شد پر از گل انار وحیف تو!که زیر خاک رفته ای وحیف من !که روی خاک مانده ام وحیف!!! ان لبان سرخ واتشین ... کبود شد!ونازکای پیکرت که خفت در کنار مار خط سیاه این غزل وخط اشک مانده روی صورتم در اوج درد سکوت سرد صورتت! جواب تلخ های های من که مانده ام بدون یار \|+\| نوشته شده توسط صنم در شنبه هشتم مهر 1385 \|


	ای ماهور های تنت پاداش صبوریم ای نگاهت قران احساس من و تو قروح جامم را به طلسم نامت مجیری باش پیش از انکه مفهوم نگفتنی عشق را نادبان بر من بخوانند \|+\| نوشته شده توسط صنم در چهارشنبه بیست و نهم شهریور 1385 \|


	بی هیچ کس خودت بیا و در نزن من که سهل است چشمی در هم به جای پای تو خشک مانده تکان نمی خورد بوی عفن تنهایی را پنجره ها پس نمی زنند گره بر گره پرده های مانع برای من عادت شده که بی خورشید بمانم گاه گاه کبریتی و سرخی سیگاری جای سفید و سرخ تو از تمام باران ها این ریزش شور مانده که تمامی ندارد بدون آفتاب... \|+\| نوشته شده توسط صنم در سه شنبه بیست و هشتم شهریور 1385 \|


	زاده شدی ٫ که مرا تشنه ترین مفتون شنزار عطش درد خواستن گردانی آمدی که دست نیافتنی تر آبی باشی در حسرت گرم نرسیدن و من خویش را در سرخ ترین غروب چشمانت به فنا می کشم زیرا که فردا به طلوعش لبخند می زنی. \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|


	چنان افتاده ام از پای که پای از پای نشناسم در این جایی که جایی نیست که جای از جای نشناسم کمی اشک و دمی هی هی و یک عمری سکوت تلخ و هاهایی غریبانه که هی از های نشناسم دلم پوسید و ای وایم که مهتابم نمی آید در این کهنه رواق پنجره خسته که وای از وای نشناسم اسیرم در میان میله های مست چشمانت و خود مست نگاه تو که سر از پای نشناسم اگر مردم تو ماندی و تو و تو نازنین بانو سر گورم نی بنواز که نی از نای نشناسم \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|


	ــــــــــــــــــــ خیال سرد موهایی خیس از زمستانی که گذشت تنوره می کشد. نبض خیال شما نمی زند سرد شده سردم شده احساس جسد بودن می کنم! ــــــــــــــــــــ به پنجره می زنم که خبرت کنم یخ های ریخته را جمع کنی من را هم لای آنها ! پنجره به دیوار رسیده است انگار: دریغ دست هایت سرد است حسرت لبانت و دزدیدن نگاهت یخ زده! ــــــــــــــــــــ این قهوه ی سرد بدون شکر را لا جرعه سر می کشی! ــ ببخشید! قهوه ی تان را عوض کنم؟! لا جرعه سر می کشی این تلخ سیاه را ! \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|


	عمق کیف دستی ام مال تو و عمیق ترین جای دلم که کینه ندارد ــ به خدا ندارد ــ نشست گاه بلندترین خنجر حرف هایت! من که دیگر احساسشان نمی کنم. انگار کسی ــ قبل از تو . . . ــ به عصب زده . . . چقدر زیرکانه صادقانه و . . . کورم لقب دادی و من چقدر کورم که نمی بینم تو را عصبیتت را و قبض عضله ی خواهش صورتت را. \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|


	۱. بلیط باز دوباره باختی! چند باره باختی! همیشه باختی! ۲. بلیط باز دستان تو اصالت باختن است و شرافت باختن قمار تو. ۳. بلیط باز بلیط هایت را پاره کن فردا قرعه کشی است. \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|


	۱. تو چقدر عروسکی لعنتی!!! و من چرا دارم عاشق می شوم دوباره چند باره ۲. هی! دیوانه! هی! رها کن! می آید٬ می رود٬ مثل همه ۳. قفس! قفس! قفس! پرواز را یادت برود چکاوک هرزه گرد تمام شد. \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|