خویش خانه

X

خویش خانه


	کش موهات گم شد و بگذار گم شود لابه لای گیسوها نافه از چین رسید حالا تو پیرهن را کمی بزن بالا نافه ناف نفس های پشت هم دکمه.جذبه دارند میکشد من را دکمه ها یک به یک... تماشایی است وتنت تر. توهم و اما بند های کمی که مانده هنوز بعدازآن آن سه نقطه شد پیدا چرخ چرخک به دور بیا تا که روشن شود تمام زاویه ها... گوشه چشم را کجا بردی!؟ این طرف را ببین تو رابه خدا این طرف این طرف منم من را آن طرف کیست؟! در خیال شما!!! دوست داشتم غزل شود اما نشد!! \|+\| نوشته شده توسط صنم در دوشنبه بیست و سوم آذر 1388 \|


	شعر انگار تو را مسخره کرده است می خواهد تو را در هجا هجایش مثلا بگنجاند انگار خودش را مسخره کرده است !! شعر شاعر هم که می بیند لال میشود ! یخ می کند! مثل نوک انگشتانت که فقط زبان اشاره می فهمند و ناخنهایت که حس ندارند وقتی که خط می کشند بر پشت... \|+\| نوشته شده توسط صنم در دوشنبه بیست و پنجم آبان 1388 \|


	چون سپیدار شده است عاشق من،من نیز تن تبدار شده است عاشق من،من نیز دخترک هرزگی دائمی اش کرده رها وسط کار شده است عاشق من،من نیز دیگری سوتین و شرت به مردم می داد سر بازار شده است عاشق من،من نیز شوهرش رفته سر کوچه که سبزی بخرد زن بیکار شدهاست عاشق من،من نیز این همه عاشقی ودرد سر و دادوهوار من بی عار شده است عاشق من،من نیز \|+\| نوشته شده توسط صنم در چهارشنبه بیستم آذر 1387 \|


	هرم نفسهایت را بزن به صورتم اتش زنه ی شهوت لبانت طعم گس پستانهایت ازنوک به زیر می کشد برده می کند تا برسم به سلطنت تن تو * بگو بگو چه می خواهی!!؟ تمامش را بگو بی شرم من!! * سجده کن عریان نمی دانم به کدام قبله!! من پشت سرت می مانم راست در سجده ی تو نفس نفس زنان! تا خط ممتد بسته باز شود وپیدا شود حقیقت محض لذت! * میخاهم خودم را در چاله در چول بکشم ودر تو دفن شود مثل خاطره ای وهرز گاهی هرزه وار قامت بکشد قامت خم کنی!!!!! \|+\| نوشته شده توسط صنم در جمعه سی ام شهریور 1386 \|


	این که نمیشود سال به سال دریغ از پارسال چرا سرم سر من ندارد همسرم !! چرا بالاسرم سرمن ندارد خدایی که تویی!! هستی؟؟!! ایا؟؟ هی! هستی موجود : لا من شریک له من که نپرسیدم کجایی! فقط گلويي صاف كن كه مطمئن شوم باورت كنم به خاطر خدا براي لرزش اين سايه "ايا ايمان نداري؟!" " دارم اما ميخواهم قلبم نلرزد" \|+\| نوشته شده توسط صنم در شنبه بیست و چهارم شهریور 1386 \|


	من دلهره دارم!! چهار میخ دل من شل شده است! من دلهره دارم تا صبح من دلهره زنی را دارم که کنارم خوابیده از کجا معلوم تاصبح همین جا باشد از کجا معلوم تاصبح عصیان نکند ومرا نگذارد برود تا دو سه برگ سبز تر چهار میخ دل من شل شده است وتمام شب تکرار عجیب اینست: "این یکی کاش... تا صبح بماند نرود... \|+\| نوشته شده توسط صنم در شنبه پنجم اسفند 1385 \|


	نشیمن کوچکت را به رخ می کشی و مرا می پایی٫ با چشمان درشت سیاهت که خط لغزیدنش را دنبال می کنم یا نه... قدیمی ها می گفتند: طره را تاب نده اما تار تار تار روی پیشانی می رقصد و دلم می پیچد دلم می خواهد می خواهم تمام کوچک تو را در دستان بزرگ خودم و سئوال همیشه این است چه چیز مانع می شود؟ ای خاک بر شرم و حیا... \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه دهم دی 1385 \|


	روح بیماریست اینجا بساط سیگاریست اینجا کم بکش کم کمک نوازش کن از دهانش لبی تو خواهش کن بوسه ای جرعه ریز مستی ما هستی پر تقاضای پستی ما خط تعارف رسیده تعارف کن خلط سنگین سینه را تف کن زیر تخت مانده بسته ای خالی و لباسها پهن گشته بر قالی پک آخر رسیده خامش کن پیک بوسه فرست و رامش کن در هم آویخته گره خورده بی خود از خود به سان دو مرده خط سینه در امتداد شکم و نگاه دو چشم پر ماتم سینه لرزان ضربه ها و تنش اشک رقصان انزجار کنش من تهی از صدا تهی از شور او وجودش برای من چون گور صورتش سرخ از می دردست درد لذت که زیر یک مرد است چاک لذت چو کوره ای آتش خیس و لغزان چو برکه ای بی غش شدت سوز و درد بسیار است خسته ام! بوی آخر کار است درد در تمام تنم پیچید اوج شهوت به روی من خندید ناله و نعره ای ز دل بر خاست ژرف و سنگین که روح را می کاست روح بیماریست اینجا درد سیگاریست اینجا بسته خالیست! خیسم و عریان او نشسته است گوشه ای لرزان شب یک روسپی که به انتها رسید مثل صیدی که جسته است رمید باز تنها! هجوم خواب آمد خلسه ای در سکوت ناب آمد خواب یک زن که دوستم دارد بوسه ای بی کلک به من آرد کاش شب صبح را نمی زایید این ترنم به عمر می پا یید \|+\| نوشته شده توسط صنم در پنجشنبه بیست و هفتم مهر 1385 \|


	مرثیه ای برای یک... برای اخرین نگاه تو!گل به خون نشسته ام !بگو چقدر انتظار !؟ توان رفتن تو را نداشتم ببین که چون شکستیم چرا به هم زدی قرار؟ قرار ما مگر نبود که من فدا شوم به پات.... دلم شکست نازنین.... ولی دگر چه فایده ...که نیستی :گل هزار و یک بهار ...که بر سرت کشم هوار برای سنگ قبر تو به جای مرمر سفید طلای ناب می خرم که اتشی کشم بر بساط سرخ بسترت که شد پر از گل انار وحیف تو!که زیر خاک رفته ای وحیف من !که روی خاک مانده ام وحیف!!! ان لبان سرخ واتشین ... کبود شد!ونازکای پیکرت که خفت در کنار مار خط سیاه این غزل وخط اشک مانده روی صورتم در اوج درد سکوت سرد صورتت! جواب تلخ های های من که مانده ام بدون یار \|+\| نوشته شده توسط صنم در شنبه هشتم مهر 1385 \|


	ای ماهور های تنت پاداش صبوریم ای نگاهت قران احساس من و تو قروح جامم را به طلسم نامت مجیری باش پیش از انکه مفهوم نگفتنی عشق را نادبان بر من بخوانند \|+\| نوشته شده توسط صنم در چهارشنبه بیست و نهم شهریور 1385 \|


	بی هیچ کس خودت بیا و در نزن من که سهل است چشمی در هم به جای پای تو خشک مانده تکان نمی خورد بوی عفن تنهایی را پنجره ها پس نمی زنند گره بر گره پرده های مانع برای من عادت شده که بی خورشید بمانم گاه گاه کبریتی و سرخی سیگاری جای سفید و سرخ تو از تمام باران ها این ریزش شور مانده که تمامی ندارد بدون آفتاب... \|+\| نوشته شده توسط صنم در سه شنبه بیست و هشتم شهریور 1385 \|


	زاده شدی ٫ که مرا تشنه ترین مفتون شنزار عطش درد خواستن گردانی آمدی که دست نیافتنی تر آبی باشی در حسرت گرم نرسیدن و من خویش را در سرخ ترین غروب چشمانت به فنا می کشم زیرا که فردا به طلوعش لبخند می زنی. \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|


	چنان افتاده ام از پای که پای از پای نشناسم در این جایی که جایی نیست که جای از جای نشناسم کمی اشک و دمی هی هی و یک عمری سکوت تلخ و هاهایی غریبانه که هی از های نشناسم دلم پوسید و ای وایم که مهتابم نمی آید در این کهنه رواق پنجره خسته که وای از وای نشناسم اسیرم در میان میله های مست چشمانت و خود مست نگاه تو که سر از پای نشناسم اگر مردم تو ماندی و تو و تو نازنین بانو سر گورم نی بنواز که نی از نای نشناسم \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|


	ــــــــــــــــــــ خیال سرد موهایی خیس از زمستانی که گذشت تنوره می کشد. نبض خیال شما نمی زند سرد شده سردم شده احساس جسد بودن می کنم! ــــــــــــــــــــ به پنجره می زنم که خبرت کنم یخ های ریخته را جمع کنی من را هم لای آنها ! پنجره به دیوار رسیده است انگار: دریغ دست هایت سرد است حسرت لبانت و دزدیدن نگاهت یخ زده! ــــــــــــــــــــ این قهوه ی سرد بدون شکر را لا جرعه سر می کشی! ــ ببخشید! قهوه ی تان را عوض کنم؟! لا جرعه سر می کشی این تلخ سیاه را ! \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|


	عمق کیف دستی ام مال تو و عمیق ترین جای دلم که کینه ندارد ــ به خدا ندارد ــ نشست گاه بلندترین خنجر حرف هایت! من که دیگر احساسشان نمی کنم. انگار کسی ــ قبل از تو . . . ــ به عصب زده . . . چقدر زیرکانه صادقانه و . . . کورم لقب دادی و من چقدر کورم که نمی بینم تو را عصبیتت را و قبض عضله ی خواهش صورتت را. \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|


	۱. بلیط باز دوباره باختی! چند باره باختی! همیشه باختی! ۲. بلیط باز دستان تو اصالت باختن است و شرافت باختن قمار تو. ۳. بلیط باز بلیط هایت را پاره کن فردا قرعه کشی است. \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|


	۱. تو چقدر عروسکی لعنتی!!! و من چرا دارم عاشق می شوم دوباره چند باره ۲. هی! دیوانه! هی! رها کن! می آید٬ می رود٬ مثل همه ۳. قفس! قفس! قفس! پرواز را یادت برود چکاوک هرزه گرد تمام شد. \|+\| نوشته شده توسط صنم در یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385 \|